Przewodnik po subagentach LangChain (dostęp 6 października 2026) definiuje ten wzorzec jako „a central main agent (often referred to as a supervisor) coordinates subagents by calling them as tools”. Starsza biblioteka langgraph-supervisor zaleca w swoim README, by w większości przypadków używać „the supervisor pattern directly via tools rather than this library for most use cases”; repozytorium na GitHubie jest zarchiwizowane, a 0.0.31 (19 listopada 2025) to jego ostatnie wydanie.
Jak supervisor agent koordynuje wykonawców?
Supervisor czyta współdzielony stan, wybiera wykonawcę, wysyła ograniczone zadanie i odbiera jeden wynik, zanim wybierze kolejną trasę. Powinien przekazywać tylko kontekst potrzebny następnemu wykonawcy, a nie każdą wiadomość i wynik narzędzia. Subagent może badać, pisać albo wywoływać dedykowany system, podczas gdy supervisor trzyma cel i warunek zakończenia. Ten wzorzec to jedna z form systemu wieloagentowego i bliski wzorcowi orchestrator-worker, choć orkiestrator może też kierować według stałych reguł, a nie modelu.
Kiedy używamy supervisor agenta w Soba Labs, a kiedy nie?
Nasz zaplanowany agent, który przygotowuje spotkania dnia, jest supervisorem. Sam klasyfikuje każde spotkanie, bo klasyfikacja musi być spójna w ciągu dnia i jest tania, a potem wysyła dokładnie jednego wykonawcę na spotkanie do kosztownego researchu. Wykonawcy zwracają tekst, a każdy zapis robi supervisor, więc jeden dokument przygotowawczy na spotkanie wynika z konstrukcji, a nie z tego, że każdy wykonawca dobrze się zachowa. Trzy zasady rządzą tym, jak nasi supervisorzy traktują wykonawców:
- Raportuj z tego, co wróciło, a nie z tego, co wysłano. Wykonawca, który padł, nie zwraca nic, a wiersz podsumowania zapisany z listy wysłanych zleceń wymyśla wynik, więc brakujący wynik zgłasza się jako brakujący.
- Zastąp milczącego wykonawcę po przekroczeniu limitu. Każda rola ma limit czasu (domyślnie 30 minut); po jego przekroczeniu supervisor uruchamia jednego zastępcę z tym samym briefem, a wymagana rola, która zawiedzie ponownie, kończy uruchomienie jako nieudane, zamiast zawisnąć.
- Zły wejściowy brief to błąd supervisora. Gdy jeden wykonawca zgłasza wadę wejścia, pozostali prawdopodobnie też na nią trafili. Jedna błędna przesłanka w briefie, że baza danych jest niedostępna, dotarła kiedyś do trzynastu subagentów i dała długą, dobrze udokumentowaną diagnozę; jedno polecenie wysłane inną skonfigurowaną trasą bez problemu się z nią połączyło.
Gdy kroki są znane z góry, pomijamy supervisora i budujemy deterministyczny graf LangGraph, jak opisaliśmy w tekście Deep agents in production (po angielsku).
Kiedy supervisor jest złym wyborem?
Supervisor dodaje wywołania modelu, stan i kolejne miejsce, w którym może zawieść routing. Opis wieloagentowego systemu badawczego Anthropic (13 czerwca 2025) podaje, że systemy wieloagentowe zużywają około 15 razy więcej tokenów niż czaty, a przewodnik po multi-agent LangChain zauważa, że pojedynczy agent z właściwymi narzędziami i promptem „can often achieve similar results”. Używaj supervisora tylko wtedy, gdy wykonawcy naprawdę potrzebują osobnych narzędzi, uprawnień lub specjalizacji. Oprogramowanie, które ocenia agenta, zamiast nim kierować, to guardian agent, a gdy wykonawca oddaje kontrolę, jawne przekazanie agenta utrzymuje jasność, kto odpowiada za następną decyzję.